Chorando en vermello
polo novo, polo vello.

Só ve queda xeo nas veas
e o meu corazón tornou
nunha presa de area.

Tanto me ten, porque xa non me agrada
ver que na banalidade gravita
a insignificante vida, maldita
pola magnitude de non ser nada.

Non quero que intoxique
a miña psique
a raíña
galiña.

Eu pertenzo a unha horda
xorda.

Non hai orde
no universo
que me morde.

Afástome entón
deste entorno
sen razón.

Querería ó menos un segundo
cambiarme coa raíña do mundo.
Ela na casa, e eu de festa.
Proba-la súa vida e non esta.

Tódolos meus soños acaounos ela
eu vexo os seus pasos dende esta xanela.

Como son apouacada eu calo a verdade
córtame o coitelo desta iniquidade.

É máis importante se ela está de leria
que os meus pensamentos dende esta miseria!

Estou en constante hipnose,
hipnose espiritual,
coma de realmente fose
o meu estado natural.
Esmorezo a cada dose
deste veleno letal.
Curioso: Deus non me axuda
e non me tenta Satán,
e o meu ser anda à pescuda
de por que todos se van.
Neste limbo-labirinto
todo o vexo moi distinto.

Nova páxina en branco,
novo contador a cero.
Miro ó chan, sento nun banco
para esquece-lo que quero.
¿Por que cambia-lo cristal
da fiestra que segue igual,
da fiestra aberta,
para senti-la aperta
do frío invernal?